Szpitalny napad.

Dzień szósty. Tłumiłam w sobie wszelkie emocje przez całe 5 dni i tego dnia nagle wybuchłam. Zabrali mi łóżko z pokoju dla jakiegoś przećpanego palanta. Rozłożyłam sobie na ziemi koc i położyłam się. Robiłam tak czasami w domu, to całkiem przyjemne. Tylko, że gdy leżysz to myślisz, a ja jak myślę to robi się źle, bo wspominam, a jak wspominam to włącza się moja druga część, która morduje pierwszą, tą codzienną, mordując jednocześnie mnie.

Zgromadzili się nade mną ludzie:

• Rybko, wstawaj – powiedział jeden pielęgniarz ze zmartwionym wąsem.
• Nie – odparłam i czekałam tak, płacząc póki nie wyjdą z pokoju. Bez znaczenia było co pomyślą i co zapiszą w raporcie, było mi po prostu źle. Bez powodu.

Po pół godziny leżenia na podłodze poszłam po Marlenę i weszłyśmy do łazienki. Kabiny miały takie drewniane, otwierane na dwie strony drzwi jak w westernach, a ostatnia na wprost wejścia była największa, więc była naszym stałym miejscem. Usiadłyśmy na parapecie i odpaliłyśmy Tobiasza, po jednym, a co, jest źle.

• Co się dzieje, El?
• Właśnie nic, to po prostu tak. Zaatakowało mnie i już, nienawidzę siebie. Chcę umrzeć.
• Ej, Elize. Nie martw się. Pomyśl o ludziach, którzy cię kochają. Nawet nie wiesz jak twoja obecność tutaj mi pomogła, nie możesz sobie nic zrobić.
• To bez znaczenia. Jak chcesz umrzeć, to nic nie ma znaczenia. Bo jeśli by miało to tak naprawdę nie chcesz umierać. A ja chcę. - trzęsłam się, ale mimo to odpaliłam jednego papierosa od drugiego.
• Ma znaczenie. Kurwa, ogarnij się! - trudne jest pocieszanie kogoś w moim stanie, ale mimo to doceniam starania tej koleżanki.
• Nie – wypaliłam – zaraz zemdleję, za dużo.
  Wyszłyśmy natychmiast z łazienki, spuszczając pety w toalecie i przeniosłyśmy się do jedynki. Nie pamiętam momentu przejścia przez korytarz. To było niczym teleportacja. Siedziałam między łózkami z rękami na twarzy, było mi słabo, a łzy ciekły bez powodu. Trochę się dusiłam, trochę nie ogarniałam, ale nie był to zwykły napad. Na około mnie stała kolejna masa osób, zabierając powietrze i starając pocieszyć. Ale to nierealne, kiedy nie wiesz dlaczego się tak czujesz. Kiedy problemem jesteś dla siebie ty-sam.

Trzy, dwa, jeden, trzy, trzy, dwa, detonacja.

Kolejna teleportacja, usiadłam na korytarzu, gdzieś w kącie, wyciągnęłam mój telefon i zadzwoniłam do brata. Jego spokojny głos dodał mi otuchy. Mimo to strasznie drżałam, nie mogłam się opanować, komórkę ledwo co trzymałam w dłoni. Moje słowa były przerywane wielkimi i rzadkimi wdechami powietrza. Paznokcie wolnej dłoni wbijałam w udo, jak-naj-moc-niej, jak-naj-głę-biej. Gdy moja ręka już traciła siły, a telefon co chwile spadał na ziemię, musiałam jedną trzymać drugą, aby unormować drgania. To był horror, byłam rozmazana, spocona, przerażona i opowiadałam tylko o nienawiści do siebie. Pocierałam ciałem o lekko rozwalony róg drewnianej ściany, co powodowała czerwone ślady na skórze.

„Nienawidzę siebie, to nie takie łatwe, kiedy samemu zżerasz się od środka. Chcę być królem świata, władać ludźmi, a nie umiem władać sobą, nawet nie wiesz jakie to ciężkie. Dusze się, nie radzę sobie, totalnie, banalnie, nie wiem co jest grane. Nawet lekarze tutaj mają mnie w dupie, trzęsę się i wiesz? Ja nie wiem, nie chciałabym teraz siebie widzieć, bo wyglądam fatalnie. To coś mnie przygniata, wiesz, jestem taką gąbką, nasiąkam tymi wszystkimi emocjami, chowam je, a w pewnym momencie ktoś zaczyna walić w nią młotem, póki nie wypłynie cała ta woda. Z całym tym życiowym syfem, od którego jestem zależna. Chcę umrzeć, to straszne, nie chcę być sobą, chyba chcę jakieś pieprzonej lobotomii, bo chyba tylko to jest mi w stanie pomóc.”

Nie słabłam. Zaczęłam opowiadać bratu o swoich marzeniach, a nagle dosłyszałam głosy dwóch chłopaków, którzy leżeli na korytarzu przypięci do łóżek.

• Proszę pani! Nie mogę spać! Ktoś tu cały czas gada! - jest dopiero 21, czego oni wymagają, też mam problemy!
• Nie gadaj tyle! Każdy chciał być kiedyś lekarzem! - zawołał drugi i to przeważyło szalę.
• Pierdolcie się wszyscy...! - krzyknęłam, wyzwałam ich jakoś i poszłam do pokoju. W pokoju nie było lepiej. Potrzebowałam tabletek. Ostatecznie poszłam do kantorka pielęgniarek, zadzwoniono do mojej pani doktor prowadzącej i dano mi tabletki na uspokojenie. Dalej cała drżałam, zgnębiłam jakąś dziewczynę, gdy przyszła i pytała o głupoty, mówiłam „Siemka, też masz ochotę wydłubać sobie oczy, bo ja tak.” Mieli mnie chyba dość, ale czasami trzeba poczuć się tym biednym i chorym. Sam fakt, że jestem w takim szpitalu sprawia, że mam do tego prawo. Nie powinni oceniać kto tu jest bardziej, albo mniej chory. I tak, dla mnie niektórzy tam są zwyczajnie przećpani.